و چه تنها

روزهایش از پی هم گذشتند.
گاهی با امید و گاهی...
همسفری شاید...
افسوس...
قصه ی تنهاییش را گذاشت و گذشت.
نکته : چه خوب می شد اگه می تونستیم دنیا و آدما رو با چشم دلمون ببینیم و بشناسیم.
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مرداد 1389ساعت 1:15  توسط اسما میلانی نیا
|
